Każdy z nas ma własny obraz swojego szczęścia. Myślimy, kiedy znajdę lepszą pracę, kupię dom z pięknym ogrodem, wymarzony samochód będę szczęśliwa. Nic bardziej mylnego. To nie stan posiadania czyni nas szczęśliwymi, ale stan naszego umysłu. To co dla jednych jest esencją istnienia, dla kogoś innego jest całkowicie bez znaczenia.
Kiedyś moja lista marzeń i oczekiwań nie miała końca. Wszystko zmieniło się po dramatycznych przeżyciach związanych z urodzeniem córki, kiedy przeżyłam śmierć kliniczną i dostałam od losu drugie życie. Już nic nie było takie jak dotąd.
Kiedy opuściłam szpital, a była to druga połowa kwietnia, cieszył mnie każdy zielony listek, każdy pączek na drzewie. Wcześniej tego nie zauważałam, bo to było takie naturalne. Zaczęłam doceniać, to co mam i cieszyć się tym. Moją maksymą życiową stało się powiedzenie:"Jeśli coś nie sprawia ci frajdy, nie rób tego". Staram się robić rzeczy dla mnie miłe, dobre i ważne a nie takie, że tak wypada albo, że wszyscy tak robią.
Nowego wymiaru nabrały dla mnie słowa ks. Jana Twardowskiego:
"Spieszmy się kochać ludzi,
tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to, co nieważne (...)"
Obraz mojego szczęścia widoczny jest na umieszczonym zdjęciu :-)
0 komentarze:
Prześlij komentarz